Mulier fortis e Pakistania leucaemiam oppugnat.

Mulier fortis e Pakistania leucaemiam oppugnat.

Est mulier fortis, nomine Zainab. Viginti sex annos nata est et e Pakistania venit. Cur dico eam fortem esse? En eius historia.

Nuptiae mirabiles somnium cuiusque mulieris sunt, et illa viro quem amat nubere parabat. Omnia perfecta erant, et omnes nuptias parare occupati erant. Et subito res mutatae sunt. Decem tantum diebus ante diem nuptiarum, febrem correpta est et stomachum molestum sensit. Cum ad valetudinarium venit, putavit omnia normaliter futura esse, medicum medicamentum aliquod daturum et dicturus ut caute ageret, et postea redire et nuptias suas frui posse.

Sed hac vice, medica seria erat, et ei dixit se leucaemiam affectam esse. Cum primum cognovit se leucaemiam habere, fortis et patienti fuit. "Paulum tantum perturbata sum quod nuptiis meis frui non possum, quia, vides, id decem tantum diebus ante diem nuptiarum mearum accidit. Sed laeta eram et Deo gratias egi quod mihi tam pulchram necessitudinem concessit ut eodem die nuptias contraherem." Haec mihi narravit.

"In nosocomio locali, medicus mihi dixit unum tantum mensem mihi superesse, sed non destiti, sicut familiae meae et maritus meus. Numquam me deseruerunt, et mihi vim dederunt ut cum leucaemia pugnarem. Et praeter familiam meam, gratias agere etiam volo societati quae curationi meae confert. Nos ad familiam mediocrem in Pakistania pertinemus, opera vitae quotidianae facientes. Nobis non licuit tantam summam solvere. Sed cum Deus manum tuam tenet, aliquem ad auxilium mittit. Et nomen societatis est Bahria Town Pakistan."

Postquam duas series chemotherapiae in nosocomio locali accepit, ad centrum CGT nostrum ad ulteriorem curationem venit. Adiuvante centro internationali nosocomii, curatio eius prospere processit. Et nunc operatio eius prospera est, post duos menses in patriam redire et novam vitam habere potest.

Hoc est quod aliis aegrotis qui leucaemia laborant dicere vult: "Omnem partem vitae nostrae quasi ultimum momentum vivere et eam plene vivere debemus. Omnes scimus nos tandem aliquando morituros esse, quo Deus melius scit quando. Itaque unumquemque diem novum meliorem praecedente fac, et semper in desiderio boni aliquid faciendi quod animam satiat, et mala in te vitare conare. Et res gravissima: Numquam spem amittere."