Зани қавӣ аз Покистон бо лейкемия мубориза мебарад

Зани қавӣ аз Покистон бо лейкемия мубориза мебарад

Зани қавӣ ҳаст, номаш Зайнаб аст. Вай 26-сола аст ва аз Покистон аст. Чаро ман мегӯям, ки вай қавӣ аст? Ин аст достони ӯ.

Тӯйи аҷиб орзуи ҳар як зан аст ва ӯ мехост бо марде, ки дӯст медорад, издивоҷ кунад. Ҳама чиз комилан хуб буд ва ҳама барои омодагӣ ба тӯй банд буданд. Ва ногаҳон ҳама чиз тағйир ёфт. Ҳамагӣ 10 рӯз пеш аз рӯзи тӯяш, вай табларза гирифт ва дар шикамаш нороҳатӣ ҳис кард. Вақте ки вай ба беморхона омад, фикр кард, ки ҳама чиз мисли пештара хоҳад буд, духтур ба ӯ дору медиҳад ва мегӯяд, ки эҳтиёткор бошад ва баъд аз он вай метавонад баргардад ва аз тӯяш лаззат барад.

Аммо ин дафъа духтур ҷиддӣ буд ва ба вай гуфт, ки ба ӯ бемории лейкемия ташхис шудааст. Вақте ки вай бори аввал фаҳмид, ки лейкемия дорад, қавӣ ва пурсабр буд. «Ман танҳо аз он ки наметавонам аз тӯям лаззат барам, каме нороҳат шудам, зеро мебинед, ки ин ҳамагӣ 10 рӯз пеш аз рӯзи тӯям рух додааст. Аммо ман хурсанд будам ва аз Худо шукр гуфтам, ки ба ман чунин муносибати зеборо ато кард, ки дар ҳамон рӯз издивоҷ кардам». Вай ба ман ҳамин тавр гуфт.

«Дар беморхонаи маҳаллӣ духтур ба ман гуфт, ки танҳо як моҳ умри ман боқӣ мондааст, аммо ман, инчунин аъзои оила ва шавҳарам, таслим нашудам. Онҳо ҳеҷ гоҳ маро ноумед накарданд ва ба ман қувват доданд, ки бо лейкемия мубориза барам. Ва ғайр аз аъзои оилаам, ман инчунин мехоҳам аз созмоне, ки барои табобати ман саҳм мегузорад, ташаккур гӯям. Мо ба як оилаи миёна дар Покистон тааллуқ дорем ва барои зиндагии ҳаррӯза кор мекунем. Барои мо пардохти чунин маблағи калон имконнопазир буд. Аммо вақте ки Худо дасти шуморо мегирад, касеро барои кӯмак мефиристад. Ва номи ин созмон Баҳрия Таун Покистон аст.»

Пас аз ду даври химиотерапия дар беморхонаи маҳаллӣ, вай барои табобати минбаъда ба маркази CGT-и мо омад. Бо кумаки маркази байналмилалии беморхона, табобати ӯ бе мушкилӣ гузашт. Ва акнун ҷарроҳии ӯ бомуваффақият анҷом ёфт, пас аз ду моҳ вай метавонад ба ватанаш баргардад ва ҳаёти нав дошта бошад.

Ин аст он чизе ки вай мехоҳад ба дигар беморони гирифтори лейкемия бигӯяд: "Мо бояд ҳар як қисми ҳаёти худро мисли лаҳзаи охирин зиндагӣ кунем ва онро пурра зиндагӣ кунем. Ҳамаи мо медонем, ки дар ниҳоят рӯзе бояд бимирем, ки Худо беҳтар медонад кай. Пас, ҳар рӯзи навро аз рӯзи қаблӣ беҳтар созед ва ҳамеша ба анҷом додани коре нек, ки рӯҳро қонеъ мекунад, шавқ дошта бошед ва кӯшиш кунед, ки аз бадии худ гузаред. Ва муҳимтарин чиз: Ҳеҷ гоҳ умедро аз даст надиҳед."