א שטאַרקע פרוי פֿון פּאַקיסטאַן קעמפֿט קעגן לויקעמיע

אַ שטאַרקע פֿרוי פֿון פּאַקיסטאַן קעמפֿט קעגן לויקעמיע

עס איז דא א שטארקע פרוי, איר נאמען איז זאינעב. זי איז 26 יאר אלט, און זי קומט פון פאקיסטאן. פארוואס זאג איך אז זי איז שטארק? דא איז איר געשיכטע.

א וואונדערבארע חתונה איז יעדער פרוי'ס חלום, און זי גייט חתונה האבן מיטן מאן וואס זי ליבט. אלעס איז געווען פערפעקט, און יעדער איז געווען פארנומען צוצוגרייטן די חתונה. און פלוצלינג האבן זיך זאכן געענדערט. נאר 10 טעג פאר איר חתונה טאג, האט זי באקומען א היץ און זיך געפילט אומבאקוועם אויפן מאגן. ווען זי איז אנגעקומען אין שפיטאל, האט זי געמיינט אז אלעס וועט נארמאל ווערן, דער דאקטאר וועט איר געבן מעדיצין און זאגן איר זאל זיין פארזיכטיג, און דערנאך וועט זי קענען צוריקגיין און הנאה האבן פון איר חתונה.

אבער דאס מאל איז די דאקטאר געווען ערנסט, און האט איר געזאגט אז זי איז דיאגנאזירט מיט לויקעמיע. ווען זי האט ערשט געוואוסט אז זי האט לויקעמיע, איז זי געווען שטארק און געדולדיג. "איך בין נאר געווען אביסל אויפגעברויזט אז איך קען נישט הנאה האבן פון מיין חתונה, ווייל זעט איר, עס איז געשען נאר 10 טעג פאר מיין חתונה טאג. אבער איך בין געווען צופרידן און איך האב געדאנקט גאט פארן מיר געבן אזא שיינע באציאונג אז איך האב חתונה געהאט דעם זעלבן טאג." דאס איז וואס זי האט מיר געזאגט.

"אין לאקאלן שפיטאל, האט מיר דער דאקטאר געזאגט אז איך האב נאר איין חודש צו לעבן, אבער איך האב נישט אויפגעגעבן, און אויך נישט מיין פאמיליע און מיין מאן. זיי האבן מיך קיינמאל נישט אנטוישט, און מיר געגעבן שטארקייט צו קעמפן מיט דער לויקעמיע. און חוץ מיין פאמיליע וויל איך אויך דאנקען די ארגאניזאציע וואס טראָגט ביי צו מיין באַהאַנדלונג. מיר געהערן צו א מיטלמעסיגע פאמיליע אין פאקיסטאן, וואס טוען טעגליכע ארבעט. עס איז נישט געווען מעגלעך פאר אונז צו באצאלן אזא ריזיגע סומע. אבער ווען גאט האלט דיין האנט, שיקט ער עמעצן פאר הילף. און דער נאמען פון דער ארגאניזאציע איז באהריא טאון פאקיסטאן."

נאך באקומען צוויי רונדעס כעמאטעראַפּיע אין א לאקאלן שפיטאל, איז זי געקומען צו אונזער CGT צענטער פאר ווייטערדיגע באַהאַנדלונג. מיט דער הילף פון אינטערנאציאנאלן צענטער פונעם שפיטאל, איז איר באַהאַנדלונג געווען גלאַט. און איצט איז איר אָפּעראַציע געווען געראָטן, נאָך צוויי חדשים קען זי צוריקקומען צו איר לאַנד און האָבן אַ נייַ לעבן.

דאָס איז וואָס זי וויל זאָגן אַנדערע פּאַציענטן וואָס האָבן לויקעמיאַ: "מיר זאָלן לעבן יעדן טייל פון אונדזער לעבן ווי עס איז אַ לעצטער מאָמענט און לעבן עס גאָר. מיר אַלע ווייסן אַז בסוף מוזן מיר שטאַרבן איין טאָג, ווען גאָט ווייסט בעסער ווען. אַזוי מאַכט יעדן נייעם טאָג בעסער ווי דער פריערדיקער, און שטענדיק אין אַ דראַנג צו טאָן עפּעס גוטס וואָס מאַכט די נשמה צופֿרידן, און פּרוּווט איבערשפּרינגען שלעכטס אין זיך. און דאָס וויכטיקסטע: קיינמאָל נישט פאַרלירן האָפענונג."