Jineke bihêz ji Pakistanê bi losemiyê re şer dike

Jineke bihêz ji Pakistanê bi nexweşiya losemiyê re rû bi rû ye

Jinek bi hêz heye, navê wê Zeyneb e. Ew 26 salî ye û ji Pakistanê ye. Çima ez dibêjim ew bi hêz e? Li vir çîroka wê heye.

Daweteke xweş xewna her jinê ye, û ew ê bi mêrê ku jê hez dike re bizewice. Her tişt bêkêmahî bû, û her kes mijûlî amadekariyên dawetê bû. Û ji nişkê ve tişt guherîn. Tenê 10 roj berî roja daweta wê, tayê wê bilind bû û zikê wê nerehet bû. Dema ku ew hat nexweşxaneyê, wê fikirî ku her tişt dê wekî normal be, bijîşk dê dermanek bide wê û jê re bêje ku baldar be, û piştî wê ew dikare vegere û ji daweta xwe kêfê bike.

Lê vê carê, bijîşk cidî bû û jê re got ku nexweşiya losemiyê li wê hatiye teşhîskirin. Dema ku wê cara yekem zanî ku nexweşiya losemiyê li wê heye, ew bihêz û sebirdar bû. "Ez tenê hinekî xemgîn bûm ku ez nikarim ji daweta xwe kêfê werbigirim, ji ber ku hûn dibînin ku ew tenê 10 roj berî roja zewaca min qewimî. Lê ez kêfxweş bûm û ji Xwedê re şikir kirim ku têkiliyek ewqas xweşik daye min ku ez di heman rojê de zewicîm." Wê ev ji min re got.

"Li nexweşxaneya herêmî, bijîşk ji min re got ku tenê mehek ji jiyana min maye, lê min dev jê berneda, her weha endamên malbata min û mêrê min jî. Wan qet ez bêhêvî nehiştim û hêz dan min ku ez bi nexweşiya losemiyê re şer bikim. Û ji bilî endamên malbata min, ez dixwazim spasiya rêxistina ku ji bo dermankirina min alîkariyê dike jî bikim. Em li Pakistanê ji malbateke navîn in, karên debara rojane dikin. Ji bo me ne mimkûn bû ku em pereyek ewqas mezin bidin. Lê gava Xwedê destê te digire, ew kesekî dişîne alîkariyê. Û navê wê rêxistinê Bahria Town Pakistan e."

Piştî wergirtina du dewreyên kîmyoterapî li nexweşxaneyeke herêmî, ew ji bo dermankirina zêdetir hat navenda me ya CGT. Bi alîkariya navenda navneteweyî ya nexweşxaneyê, dermankirina wê bi rêkûpêk derbas bû. Û niha emeliyata wê serkeftî bû, piştî du mehan ew dikare vegere welatê xwe û jiyaneke nû bijî.

Ew dixwaze ji nexweşên din ên ku nexweşiya losemiyê hene re vê yekê bibêje: "Divê em her kêliya jiyana xwe wekî kêliyek dawîn bijîn û bi tevahî bijîn. Em hemî dizanin ku di dawiyê de divê em rojekê bimirin ku Xwedê çêtir dizane kengê. Ji ber vê yekê her roja nû ji ya berê çêtir bikin, û her gav bi hewesa kirina tiştekî baş ku giyanê we têr dike, û hewl bidin ku xirabiya di hundurê xwe de ji holê rakin. Û tiştê herî girîng: Tu carî hêviya xwe winda nekin."