Μια δυνατή γυναίκα από το Πακιστάν μάχεται με τη λευχαιμία

Μια δυνατή γυναίκα από το Πακιστάν μάχεται με τη λευχαιμία

Υπάρχει μια δυνατή γυναίκα, το όνομά της είναι Ζαϊνάμπ. Είναι 26 ετών και κατάγεται από το Πακιστάν. Γιατί λέω ότι είναι δυνατή; Ορίστε η ιστορία της.

Ένας υπέροχος γάμος είναι το όνειρο κάθε γυναίκας και επρόκειτο να παντρευτεί τον άντρα που αγαπά. Όλα ήταν τέλεια και όλοι ήταν απασχολημένοι με τις προετοιμασίες του γάμου. Και ξαφνικά τα πράγματα άλλαξαν. Μόλις 10 μέρες πριν από την ημέρα του γάμου της, ανέβασε πυρετό και ένιωθε άβολα στην κοιλιά της. Όταν έφτασε στο νοσοκομείο, σκέφτηκε ότι όλα θα ήταν κανονικά, ο γιατρός θα της έδινε κάποιο φάρμακο και θα της έλεγε να είναι προσεκτική και μετά θα μπορούσε να επιστρέψει και να απολαύσει τον γάμο της.

Αλλά αυτή τη φορά, ο γιατρός ήταν σοβαρός και της είπε ότι είχε διαγνωστεί με λευχαιμία. Όταν έμαθε για πρώτη φορά ότι έχει λευχαιμία, ήταν δυνατή και υπομονετική. «Μόνο λίγο στενοχωρήθηκα που δεν μπόρεσα να απολαύσω τον γάμο μου, γιατί, βλέπετε, έγινε μόλις 10 ημέρες πριν από την ημέρα του γάμου μου. Αλλά ήμουν χαρούμενη και ευχαρίστησα τον Θεό που μου χάρισε μια τόσο όμορφη σχέση που παντρεύτηκα την ίδια μέρα». Αυτό μου είπε.

«Στο τοπικό νοσοκομείο, ο γιατρός μού είπε ότι μου είχε απομείνει μόνο 1 μήνα ζωής, αλλά δεν τα παράτησα, όπως και τα μέλη της οικογένειάς μου και ο σύζυγός μου. Δεν με απογοήτευσαν ποτέ και μου έδωσαν δύναμη να παλέψω με τη λευχαιμία. Και εκτός από τα μέλη της οικογένειάς μου, θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον οργανισμό που συνεισφέρει για τη θεραπεία μου. Ανήκουμε σε μια μέτρια οικογένεια στο Πακιστάν, που εργάζεται για την καθημερινή ζωή. Δεν ήταν δυνατόν να πληρώσουμε τόσο μεγάλο ποσό. Αλλά όταν ο Αλλάχ κρατάει το χέρι σου, στέλνει κάποιον για βοήθεια. Και το όνομα αυτού του οργανισμού είναι Bahria Town Pakistan.»

Αφού έλαβε δύο κύκλους χημειοθεραπείας σε ένα τοπικό νοσοκομείο, ήρθε στο κέντρο CGT μας για περαιτέρω θεραπεία. Με τη βοήθεια του Διεθνούς Κέντρου του νοσοκομείου, η θεραπεία της ήταν ομαλά. Και τώρα που η επέμβασή της ήταν επιτυχής, μετά από δύο μήνες μπορεί να επιστρέψει στη χώρα της και να ζήσει μια νέα ζωή.

Αυτό θέλει να πει σε άλλους ασθενείς που πάσχουν από λευχαιμία: «Πρέπει να ζούμε κάθε κομμάτι της ζωής μας σαν να είναι η τελευταία στιγμή και να την ζούμε πλήρως. Όλοι ξέρουμε ότι τελικά πρέπει να πεθάνουμε μια μέρα που ο Θεός ξέρει καλύτερα πότε. Γι' αυτό, κάντε κάθε νέα μέρα καλύτερη από την προηγούμενη και πάντα με την επιθυμία να κάνετε κάτι καλό που ικανοποιεί την ψυχή σας και προσπαθήστε να παρακάμψετε το κακό μέσα σας. Και το πιο σημαντικό: Ποτέ μην χάνετε την ελπίδα».