Diffuse groot B-sel limfoom (DLBCL), nie-kiemsentrum subtipe, wat die neusholte en sinusse betrek-02

In Maart 2021 het 'n 52-jarige manlike pasiënt van Noordoos-China aangemeld met 'n neusmassa wat tydens 'n roetine-ondersoek ontdek is. Hy het simptome van neusverstopping, hoofpyn, dowwe sig en nagsweet ervaar, sonder koors of gewigsverlies.

Aanvanklike ondersoeke het uitgebreide sagteweefselmassa wat die regter neusholte en sinusse behels, getoon, wat kritieke strukture soos die oogkas, anterior skedelbasis, sfenoidsinus en linker etmoïde sinus op MRI aantas. Patologiese ondersoek van die regter maksillêre sinus het diffuse groot B-sel limfoom (DLBCL), nie-kiemsentrum subtipe, voorgestel.

Immunohistochemie (IHC) het hoë invasiviteit aangedui met dubbele uitdrukking van Ki-67 (90%+), CD20 (+), c-Myc (>80%+), Bcl-2 (>90%), Bcl-6 (+), CD10 (-), Mum1 (+), CD79a (+), CD30 (-), en CyclinD1 (-), met geen opspoorbare Epstein-Barr-virus-gekodeerde klein RNA (EBER) nie.

Fluoresensie in situ hibridisasie (FISH) het Bcl-6 en c-myc translokasies opgespoor, maar geen Bcl-2 geen translokasie nie. Volgende-generasie volgordebepaling (NGS) het mutasies in MYD88, CD79B, IGH-MYC, BAP1, en TP53 gene bevestig, wat dui op 'n hoëgraadse B-sel limfoom met MYC en BCL2 en/of BCL6 translokasies.

Positronemissietomografie-rekenaartomografie (PET-CT) het onreëlmatige sagteweefselmassas in die regter neusholte en superior sinus uitgebeeld, ongeveer 6.3x3.8 cm in grootte, met onduidelike grense. Die letsel het opwaarts in die regter etmoïde sinus gestrek, uitwaarts na die mediale wand van die orbita en intraorbitale streek, en posterior na die sfenoïde sinus en skedelbasis. Die letsel het verhoogde fluorodeoksiglukose (FDG) opname met 'n SUVmax van 20 getoon. Mukosale verdikking is opgemerk in die linker etmoïde en superior sinus, met normale FDG metabolisme.

Die pasiënt het voorheen R2-CHOP, R-ESHAP, BEAM+ASCT, en plaaslike radioterapie ondergaan, met siekteprogressie waargeneem. As gevolg van chemoterapie-weerstand en uitgebreide multi-orgaanbetrokkenheid (insluitend longe, lewer, milt en bene), is die pasiënt gediagnoseer met primêre refraktêre DLBCL. Die siekte het vinnig gevorder met hoë invasiviteit, verhoogde LDH-vlakke, 'n gewysigde Internasionale Prognostiese Indeks (NCCN-IPI) telling van 5, TP53-mutasie, en MCD-subtipe, met terugval binne 6 maande na outologiese oorplanting.

Na oorbruggingsterapie het die pasiënt kortliks steroïedbehandeling ontvang met swak reaksie. Latere behandeling het CD79 monoklonale teenliggaampies gekombineer met bendamustien en mechloretamienhidrochloried ingesluit, wat gelei het tot 'n beduidende vermindering in LDH-vlakke en merkbare tumorkrimping.

Na suksesvolle voorbereiding van CAR-T-terapie het die pasiënt limfosiet-uitputting (limfodepletie) chemoterapie met die FC-regime ondergaan, wat die beoogde limfosiet-klaring en daaropvolgende ernstige leukopenie bereik het. Drie dae voor CAR-T-infusie het die pasiënt egter koors, herpes zoster in die lumbale streek en verhoogde serumlaktaatdehidrogenase (LDH) vlakke tot 25.74 ng/ml ontwikkel, wat dui op 'n moontlike gemengde-tipe aktiewe infeksie nadelige gebeurtenis (AE). In die lig van die verhoogde risiko van CAR-T-infusie as gevolg van aktiewe infeksie, wat moontlik tot noodlottige uitkomste kan lei, het die pasiënt breëspektrum antibiotika ontvang wat verskeie patogene dek.

Na CAR-T-infusie het die pasiënt hoë koors op die infusiedag ontwikkel, wat gevorder het tot dispnee, hemoptise en verergering van pulmonale simptome teen dag drie. Pulmonale veneuse CT-angiografie op dag vyf het verspreide matglas-opasiteite en interstisiële veranderinge getoon, wat pulmonale bloeding bevestig. Ten spyte van aanvanklike vermyding van steroïede weens potensiële CAR-T-onderdrukking, en ondersteunende behandeling gefokus op anti-infeksiebestuur, het die pasiënt se toestand beperkte verbetering getoon.

Op dag sewe is beduidende uitbreiding van die CAR-geenkopienommer in perifere bloed waargeneem, wat 'n aanpassing van die behandeling met 'n lae dosis metielprednisoloon (40 mg-80 mg) tot gevolg gehad het. Vyf dae later het bilaterale longrales afgeneem, en hemoptise-simptome was merkbaar onder beheer.

Teen dag agt het CAR-T-terapie merkwaardige doeltreffendheid getoon. Binne slegs een maand na CAR-T-behandeling het die pasiënt volledige remissie (CR) bereik. Daaropvolgende ondersoeke tot Julie 2023 het bevestig dat die pasiënt in CR gebly het, wat dui op 'n diep reaksie op CAR-T-terapie en potensiaal vir genesing.