Difuza grandĉela B-ĉela limfomo (DLBCL), ne-ĝerma centra subtipo, implikante la nazkavernon kaj sinusojn-02

En marto 2021, 52-jaraĝa vira paciento el Nordorienta Ĉinio prezentis sin kun naza maso malkovrita dum rutina kontrolo. Li spertis simptomojn de naza ŝtopiĝo, kapdoloroj, malklara vidado kaj noktaj ŝvitoj, sen febro aŭ malpeziĝo.

Komencaj ekzamenoj rivelis ampleksan molhistan tumoron implikantan la dekstran nazkavernon kaj sinusojn, influante kritikajn strukturojn kiel la orbiton, antaŭan kranibazon, sfenoidan sinuson kaj maldekstran etmoidan sinuson per MRI. Patologia ekzameno de la dekstra makzela sinuso sugestis difuzan grand-B-ĉelan limfomon (DLBCL), ne-ĝermancentran subtipon.

Imunohistokemio (IHC) indikis altan enpenetrecon kun duobla esprimo de Ki-67 (90%+), CD20 (+), c-Myc (>80%+), Bcl-2 (>90%), Bcl-6 (+), CD10 (-), Mum1 (+), CD79a (+), CD30 (-), kaj CyclinD1 (-), sen detektebla de Epstein-Barr-viruso ĉifrita malgranda RNA (EBER).

Fluoreska en situ hibridigo (FISH) detektis Bcl-6 kaj c-myc translokigojn, sed ne Bcl-2-genan translokigon. Sekvageneracia sekvencado (NGS) konfirmis mutaciojn en MYD88, CD79B, IGH-MYC, BAP1, kaj TP53-genoj, indikante altgradan B-ĉelan limfomon kun MYC kaj BCL2 kaj/aŭ BCL6-translokigoj.

Pozitrona emisia tomografio-komputita tomografio (PET-CT) montris neregulajn molhistajn masojn en la dekstra nazkaverno kaj supra sinuso, proksimume 6,3x3,8 cm grandajn, kun malklaraj limoj. La lezo etendiĝis supren en la dekstran etmoidan sinuson, eksteren al la mediala muro de la orbito kaj intraorbita regiono, kaj malantaŭe al la sfenoida sinuso kaj kranibazo. La lezo montris pliigitan sorbadon de fluorodeoksiglukozo (FDG) kun SUVmax de 20. Mukoza dikiĝo estis rimarkita en la maldekstra etmoido kaj supra sinuso, kun normala FDG-metabolo.

La paciento antaŭe spertis R2-CHOP, R-ESHAP, BEAM+ASCT, kaj lokan radioterapion, kun observita malsanprogresado. Pro kemioterapiorezisto kaj ampleksa mult-organa implikiĝo (inkluzive de pulmoj, hepato, lieno kaj ostoj), la paciento estis diagnozita kun primara rezistema DLBCL. La malsano rapide progresis kun alta invasiveco, levitaj LDH-niveloj, modifita Internacia Prognoza Indekso (NCCN-IPI) poentaro de 5, TP53-mutacio kaj MCD-subtipo, spertante refalon ene de 6 monatoj post la aŭtologa transplantado.

Post ponta terapio, la paciento nelonge ricevis steroidan kuracadon kun malbona respondo. Pli posta kuracado inkluzivis CD79-monoklonajn antikorpojn kombinitajn kun bendamustino kaj mekloretamina hidroklorido, rezultante en signifa redukto de LDH-niveloj kaj rimarkebla tumora ŝrumpiĝo.

Post sukcesa preparado de CAR-T-terapio, la paciento spertis limfocitan malplenigan (limfomalplenigan) kemioterapion kun la FC-reĝimo, atingante la celatan limfocitan forigon kaj postan severan leŭkopenion. Tamen, tri tagojn antaŭ CAR-T-infuzaĵo, la paciento evoluigis febron, zostero en la lumba regiono, kaj levitajn serumajn laktatodehidrogenazo-nivelojn (LDH) ĝis 25.74ng/ml, indikante eblan mikstipan aktivan infektan malfavoran okazaĵon (AE). Konsiderante la pliigitan riskon de CAR-T-infuzaĵo pro aktiva infekto, eble kondukanta al mortigaj rezultoj, la paciento ricevis larĝspektrajn antibiotikojn kovrantajn diversajn patogenojn.

Post CAR-T-infuzaĵo, la paciento evoluigis altan febron en la infuzaĵtago, progresante al dispneo, hemoptizo, kaj plimalboniĝantaj pulmaj simptomoj antaŭ la tria tago. Pulma vejna komputila tomografio (KT) en la kvina tago rivelis disajn ŝlifvitrajn opakecojn kaj intersticajn ŝanĝojn, konfirmante pulman hemoragion. Malgraŭ komenca evitado de steroidoj pro ebla CAR-T-subpremado, kaj subtena traktado fokusita sur kontraŭinfekta administrado, la stato de la paciento montris limigitan pliboniĝon.

Je la sepa tago, signifa pligrandiĝo de la kopinombro de la CAR-geno estis detektita en la periferia sango, kio instigis alĝustigon de la kuracado per malalta dozo de metilprednizolono (40mg-80mg). Kvin tagojn poste, la duflankaj pulmaj ralantoj malpliiĝis, kaj la simptomoj de hemoptizo estis rimarkinde kontrolitaj.

Antaŭ la oka tago, CAR-T-terapio montris rimarkindan efikecon. Ene de nur unu monato post CAR-T-traktado, la paciento atingis kompletan remision (CR). Postaj ekzamenoj ĝis julio 2023 konfirmis, ke la paciento restis en CR, indikante profundan respondon al CAR-T-terapio kaj eblon por resaniĝo.