सिस्टेमिक ल्युपस एरिथेमॅटोसस (SLE)-०२

रुग्ण ही एक २० वर्षीय महिला असून तिला गंभीर आणि वेगाने वाढणारा सिस्टेमिक ल्युपस एरिथेमॅटोसस (SLE) हा आजार आहे. हायड्रोक्सीक्लोरोक्विन सल्फेट, अझाथियोप्रिन, मायकोफेनोलेट मोफेटिल आणि बेलिमुमॅब या औषधांनी उपचार करूनही, पाच महिन्यांत तिच्या मूत्रपिंडाचे कार्य खालावले, ज्यामुळे तिला प्रोटीन्युरिया (२४-तासांतील क्रिएटिनिनचे प्रमाण १०,७१७ मिग्रॅ/ग्रॅम पर्यंत पोहोचले) आणि सूक्ष्म रक्तमेह (मायक्रोस्कोपिक हेमेट्युरिया) सह गंभीर नेफ्रायटिस झाला. पुढील चार आठवड्यांत, तिची क्रिएटिनिन पातळी १.६९ मिग्रॅ/डीएल पर्यंत वाढली (सामान्य श्रेणी ०.४१~०.८१ मिग्रॅ/डीएल), सोबतच हायपरफॉस्फेटेमिया आणि रीनल ट्यूब्युलर ॲसिडोसिस दिसून आला. मूत्रपिंडाच्या बायोप्सीमध्ये स्टेज ४ ल्युपस नेफ्रायटिस असल्याचे निदान झाले. मॉडिफाइड एनआयएच ॲक्टिव्हिटी इंडेक्स १५ (कमाल २४) होता आणि मॉडिफाइड एनआयएच क्रॉनिसिटी इंडेक्स १ (कमाल १२) होता. रुग्णाच्या शरीरात कॉम्प्लिमेंटची पातळी कमी झाली होती आणि अँटीन्यूक्लियर अँटीबॉडीज, अँटी-डबल-स्ट्रँडेड डीएनए, अँटी-न्यूक्लियोसोम आणि अँटी-हिस्टोन अँटीबॉडीज यांसारख्या अनेक ऑटोअँटीबॉडीज होत्या.

नऊ महिन्यांनंतर, रुग्णाची क्रिएटिनिन पातळी 4.86 mg/dl पर्यंत वाढली, ज्यामुळे डायलिसिस आणि उच्च रक्तदाब कमी करणाऱ्या उपचारांची गरज भासली. प्रयोगशाळेच्या निकालांनुसार SLE डिसीज ॲक्टिव्हिटी इंडेक्स (SLEDAI) स्कोअर 23 होता, जो अत्यंत गंभीर स्थिती दर्शवत होता. परिणामी, रुग्णावर CAR-T थेरपी करण्यात आली. उपचाराची प्रक्रिया खालीलप्रमाणे होती:

CAR-T सेल दिल्यानंतर एका आठवड्याने, डायलिसिस सत्रांमधील अंतर वाढले.

इन्फ्युजननंतर तीन महिन्यांनी, क्रिएटिनिनची पातळी 1.2 mg/dl पर्यंत कमी झाली आणि अंदाजित ग्लोमेरुलर फिल्ट्रेशन रेट (eGFR) किमान 8 ml/min/1.73m² वरून 24 ml/min/1.73m² पर्यंत वाढला, जे स्टेज 3b क्रॉनिक किडनी डिसीज दर्शवते. उच्च रक्तदाबावरील औषधे देखील कमी करण्यात आली.

सात महिन्यांनंतर, रुग्णाच्या संधिवाताची लक्षणे कमी झाली, सहा आठवड्यांच्या आत कॉम्प्लिमेंट फॅक्टर C3 आणि C4 सामान्य झाले, आणि अँटीन्यूक्लियर अँटीबॉडीज, अँटी-डीएसडीएनए व इतर ऑटोअँटीबॉडीज नाहीशा झाल्या. रुग्णाच्या मूत्रपिंडाच्या कार्यात लक्षणीय सुधारणा झाली, २४-तासांतील प्रोटीन्युरिया ३४०० मिग्रॅ पर्यंत कमी झाला, तरीही शेवटच्या फॉलो-अपमध्ये तो वाढलेलाच राहिला, ज्यामुळे काही अपरिवर्तनीय ग्लोमेरुलर नुकसान झाल्याचे सूचित होते. प्लाझ्मा अल्ब्युमिनची पातळी सामान्य होती आणि सूज नव्हती; मूत्र तपासणीत नेफ्रायटिसची कोणतीही चिन्हे दिसली नाहीत, आणि हेमॅट्युरिया किंवा लाल रक्तपेशींचे कास्ट्स नव्हते. रुग्णाने आता सामान्य जीवन पुन्हा सुरू केले आहे.