Toczeń rumieniowaty układowy (SLE)-02

Pacjentka to 20-letnia kobieta z ciężkim i szybko postępującym toczniem rumieniowatym układowym (SLE). Pomimo leczenia siarczanem hydroksychlorochiny, azatiopryną, mykofenolanem mofetylu i belimumabem, funkcja nerek uległa pogorszeniu w ciągu pięciu miesięcy, co doprowadziło do ciężkiego zapalenia nerek z białkomoczem (24-godzinne stężenie kreatyniny osiągnęło 10 717 mg/g) i mikroskopowym krwiomoczem. W ciągu kolejnych czterech tygodni stężenie kreatyniny wzrosło do 1,69 mg/dl (norma 0,41–0,81 mg/dl), czemu towarzyszyła hiperfosfatemia i kwasica cewkowa nerek. Biopsja nerki wykazała 4. stadium toczniowego zapalenia nerek. Zmodyfikowany wskaźnik aktywności NIH wynosił 15 (maksymalnie 24), a zmodyfikowany wskaźnik przewlekłości NIH wynosił 1 (maksymalnie 12). U pacjentki stwierdzono obniżony poziom dopełniacza oraz obecność licznych autoprzeciwciał w organizmie, takich jak przeciwciała przeciwjądrowe, przeciwciała przeciw dwuniciowemu DNA, przeciwciała przeciwnukleosomowe i przeciwciała przeciwhistonowe.

Dziewięć miesięcy później poziom kreatyniny u pacjenta wzrósł do 4,86 ​​mg/dl, co wymagało dializoterapii i leczenia hipotensyjnego. Wyniki badań laboratoryjnych wykazały wskaźnik aktywności SLE (SLEDAI) wynoszący 23, co wskazuje na bardzo ciężki stan. W związku z tym pacjent został poddany terapii CAR-T. Przebieg leczenia był następujący:

- Tydzień po infuzji komórek CAR-T odstępy między sesjami dializ uległy wydłużeniu.

- Trzy miesiące po infuzji poziom kreatyniny spadł do 1,2 mg/dl, a szacowany wskaźnik filtracji kłębuszkowej (eGFR) wzrósł z minimum 8 ml/min/1,73 m² do 24 ml/min/1,73 m², co wskazuje na przewlekłą chorobę nerek w stadium 3b. Zmniejszono również dawkę leków przeciwnadciśnieniowych.

- Po siedmiu miesiącach objawy zapalenia stawów u pacjenta ustąpiły, czynniki dopełniacza C3 i C4 powróciły do ​​normy w ciągu sześciu tygodni, a przeciwciała przeciwjądrowe, przeciwciała anty-dsDNA i inne autoprzeciwciała zniknęły. Funkcja nerek pacjenta uległa znacznej poprawie, a 24-godzinny białkomocz zmniejszył się do 3400 mg, choć podczas ostatniej wizyty kontrolnej nadal był podwyższony, co sugeruje nieodwracalne uszkodzenie kłębuszków nerkowych. Stężenie albumin w osoczu było prawidłowe, bez obrzęków; analiza moczu nie wykazała oznak zapalenia nerek, krwiomoczu ani wałeczków erytrocytowych. Pacjent powrócił do normalnego życia.