Szpiczak mnogi (MM)-01

Dobry powrót do zdrowia u krajowego pacjenta ze szpiczakiem mnogim po terapii CAR-T pomimo braku ekspresji BCMA

Pacjentka ze szpiczakiem mnogim typu IgD-λ w stadium IIIA w 2018 roku otrzymała leczenie pierwszego rzutu, głównie bortezomibem. Po 3 cyklach osiągnęła całkowitą remisję (CR). W październiku 2018 roku przeszła autologiczny przeszczep komórek macierzystych układu krwiotwórczego jako leczenie konsolidujące, a następnie terapię podtrzymującą lenalidomidem. W kwietniu 2020 roku nastąpił nawrót choroby i pacjentka przeszła 7 cykli leczenia drugiego rzutu, które nie przyniosło oczekiwanych efektów. Od grudnia 2020 roku do kwietnia 2021 roku otrzymywała chemioterapię, głównie daratumumabem, ale biopsja szpiku kostnego nadal wykazała 21,763% złośliwych monoklonalnych komórek plazmatycznych, ze stężeniem wolnych łańcuchów lekkich λ w surowicy na poziomie 1470 mg/l i stężeniem wolnych łańcuchów lekkich λ w moczu na poziomie 5330 mg/l. W tym czasie wyczerpała już wszystkie główne standardowe i nowatorskie metody leczenia dostępne w kraju, łącznie z autologicznym przeszczepem komórek macierzystych, a najlepszą pozostałą opcją było przystąpienie do badania klinicznego CAR-T.

Skierowana przez lokalnych lekarzy, zgłosiła się do szpitala Ludaopei 10 maja 2021 roku, mając nadzieję na udział w badaniu klinicznym terapii BCMA CAR-T w szpiczaku mnogim (MM). W chwili przyjęcia była osłabiona, z uogólnionym bólem i nawracającymi gorączkami. Kompleksowe badania potwierdziły „szpiczaka mnogiego, typ łańcucha lekkiego λ, stadium III wg klasyfikacji ISS, stadium III wg klasyfikacji R-ISS, grupę wysokiego ryzyka mSMART”.

Badanie PET-CT wykazało zwiększoną aktywność metaboliczną w gęstości tkanek miękkich w jamach szpiku kostnego obustronnie zrośniętych kości udowych i piszczelowych, co wskazuje na zajęcie guza. Biopsja szpiku kostnego wykazała 60,13% złośliwych monoklonalnych komórek plazmatycznych bez ekspresji BCMA.

Nasz ośrodek CGT poinformował pacjentkę i jej rodzinę o skuteczności obecnych metod leczenia szpiczaka mnogiego bez obecności BCMA, które, choć potencjalnie skuteczne według niektórych źródeł, nie są jednoznacznie potwierdzone. Po dokładnym rozważeniu pacjentka i jej rodzina zdecydowali się na kontynuację planu leczenia.

Po wstępnym przygotowaniu zgodnie ze schematem leczenia FC, komórki CAR-T BCMA zostały podane 1 czerwca 2021 roku w szpitalu Ludaopei. U pacjenta po infuzji wystąpiła gorączka, którą stopniowo kontrolowano za pomocą agresywnego leczenia przeciwzakaźnego i objawowego leczenia wspomagającego. Biopsja szpiku kostnego wykonana czternaście dni po infuzji nie wykazała pozostałości złośliwych monoklonalnych komórek plazmatycznych. Biopsja szpiku kostnego wykonana trzydzieści jeden dni po infuzji pozostała ujemna. Wynik immunofiksacji surowicy był ujemny, stężenie wolnych łańcuchów lekkich λ w surowicy mieściło się w zakresie normy, a stężenie białka M w surowicy było ujemne, co wskazywało na całkowitą remisję choroby.

Obecnie, po upływie ponad 8 miesięcy od otrzymania infuzji komórek BCMA CAR-T, pacjent pozostaje w całkowitej remisji, dobrze się regeneruje i jest bardzo zadowolony z wyników leczenia.