Кискен лимфобласт лейкемиясе белән көрәшүче малай

Пациентның төп мәгълүматы

16 яшьлек ир-атка кискен лимфобласт лейкемиясе (B-ALL) диагнозы куелган, ул башта химиотерапия, CD19/22 CAR-T күзәнәк терапиясе, коткару химиотерапиясе һәм аннан соң ата-ана донорыннан гаплоидентик аллоген гемопоэтик күзәнәк трансплантациясе (allo-HSCT) үткән.

Пациентның дәвалау алдыннангы хәле

Алло-HSCT алдыннан пациентта лейкоцитлар тиз үрчүе һәм күп тапкырлар кулланылуга карамастан, авыру дәвам итүе күзәтелде. 2025 елның 21 апрелендә CD19/22 CAR-T инфузиясеннән соң (барлык CAR-T күзәнәкләре: 6,5×10^7), CAR-T күзәнәкләре саны башта 7 нче көнгә 3,95×10^6/л га кадәр арткан, ләкин 14 нче көнгә 0,82×10^6/л га кадәр төшкән, периферик кан бласт күзәнәкләре 28,6% тан 87,1% ка кадәр арткан. 2025 елның 15 маенда үткәрелгән сөяк мие тикшерүе нәтиҗәсендә 37,42% аномаль В лимфобластлары (CD34 экспрессияләүче, өлешчә CD38/CD22, көчсез CD81/CD19/CD33, CD10/CD20/CD79b булмаган) белән пролиферациянең кискен кимүе ачыкланган, бу ремиссия булмавын раслаган. Арка мие сыекчасында аномаль күзәнәкләр булмаган, ләкин гомуми авыру җиңеләймәгән.

Пациентның дәвалаудан соңгы хәле

2025 елның 29-30 маенда алло-HSCT үткәрелгәннән соң (CD34+ күзәнәкләре: 8,6×10^6/кг; мононуклеар күзәнәкләр: 8×10^8/кг), пациент 11 нче көнгә нейтрофиллар трансплантациясенә, ә 18 нче көнгә тромбоцитлар трансплантациясенә иреште. 28 нче көнгә (2025 елның 27 июненә) кан күрсәткечләре сизелерлек яхшырды: гемоглобин 99 г/л (алдагы түбән дәрәҗәдән), лейкоцитлар 11,73×10^9/л, нейтрофиллар 9,81×10^9/л һәм тромбоцитлар 79×10^9/л. Сөяк мие морфологиясе аномаль башлангыч күзәнәкләрсез актив пролиферация күрсәтте, агым цитометриясе аномалияләр юклыгын раслады, биопсия пролиферациянең түбән булуын күрсәтте, ләкин җитлекмәгән лимфоцитларсыз өч линияле күзәнәкләр күренә, һәм STR химеризмы 100% ка җитте, минималь калдык авыру тискәре нәтиҗәсе белән (MRD-) тулы ремиссиягә (CR) иреште. 49 нчы көнгә (2025 елның 18 июленә) сөяк мие аномаль күзәнәкләрсез актив булып калды, CR һәм MRD-ны саклап калды. 1 нче дәрәҗәдәге җиңел эчәк трансплантатының хуҗага каршы авыруы булды, ләкин дарулар белән дәваланды, бу трансплантациягә кадәрге персистент бластлар белән чагыштырганда (37,42% тан 0% ка кадәр) һәм ремиссия булмау белән чагыштырганда авыруны контрольдә тотуның һәм савыгуның нәтиҗәле булуын күрсәтте.